Film obyczajowy z 1976 roku w reżyserii Krzysztofa Wierzbiańskiego, powstały na podstawie opowiadania Kornela Filipowicza.
Młoda bohaterka filmu - Elżbieta mieszka wraz z owdowiałą matką w małym miasteczku. Została tam po maturze, gdyż chora matka wymagała jej opieki. Elżbieta udziela lekcji gry na fortepianie, ale muzyka nie może wypełnić jej całego życia. Dziewczyna buntuje się przeciwko atmosferze miasteczka. Pewnego dnia do miasta przybywa z wieczorem autorskim młody poeta z Warszawy, Fabian Miłobrzeski. Elżbieta zostaje jego przewodniczką po okolicy. Poeta sprawia wrażenie zainteresowanego nią, przedłuża o kilka dni swój pobyt, namawia na miłosną przygodę. Elżbieta początkowo sprzeciwia się, ale gdy inżynier Soniewicz oświadcza się jej, a matka usilnie nakłania do małżeństwa z rozsądku, dziewczyna w desperackim akcie buntu - udaje się na schadzkę z poetą. Konsekwencją romansu jest ciąża Elżbiety. Ma świadomość braku perspektyw dla jej związku z poetą. Zrozpaczona - podejmuje nieudaną próbę samobójczą. W miasteczku pojawia się nowa grupa inżynierów budujących w pobliżu wielki zakład.