Remake filmu Jeana Dreville’a z 1945 r. "La Cage aux rossignols", uhnorowany dwoma Cezarami i dwiema nominacjami do Oscara za muzykę i dźwięk.
Dziś już w zasadzie kultowe, debiutanckie dzieło reżysera Christophe’a Barratiera "Pan od muzyki" opowiada historię Clement Mathieu, niewysokiego, łysiejącego "grubaska" o twarzy dziecka, niespełnionego muzyka, który nigdy nie zrobił kariery, a teraz ma pełnić rolę wychowawcy dla sześćdziesięciu podopiecznych, wśród których są zarówno Bogu ducha winne sieroty wojenne, jak i chłopcy sprawiający faktyczne kłopoty wychowawcze: drobni złodzieje, notoryczni uciekinierzy z domu itp. Szkołą kieruje stosujący brutalne metody dyrektor Rachin, wyznający żelazną zasadę "akcja - reakcja", co w praktyce oznacza, że każdy występek musi zostać surowo ukarany: pobytem w karcerze, zakazem odwiedzin, sprzątaniem pomieszczeń szkolnych, karą cielesną, a co najmniej złośliwym, upokarzającym komentarzem. W skrajnych przypadkach takie działania doprowadzają nawet do tragedii i już pierwszego dnia swojej pracy Mathieu dowiaduje się o uczniu, który popełnił samobójstwo. To jeszcze bardziej wzmaga jego opór wobec metod dyrektora. Nie mogąc jednak otwarcie mu się przeciwstawić, Mathieu próbuje sposobem złagodzić stan wiecznej wojny podjazdowej między uczniami i ciałem pedagogicznym. Przekonuje chłopców, że nie jest ich wrogiem, stara się powściągać ich agresję. Uzyskuje też od Rachina zgodę na prowadzenie chóru, chociaż sam nie jest pewien, jaki będzie wynik tego eksperymentu. Szybko przekonuje się, że muzyka rzeczywiście łagodzi obyczaje.