Niezwykły portret wybitnej artystki, która przez lata była jednym z filarów polskiego teatru, kabaretu i telewizji.
Film przedstawia artystkę na tle epok, nie tylko jako brawurową odtwórczynię ról teatralnych i filmowych oraz znakomitą artystkę kabaretową, ale też jako skromnego człowieka, intelektualistkę i indywidualistkę. Była rodowitą warszawianką. Do wybuchu wojny, wraz z rodzicami oraz trojgiem rodzeństwa, Jadwigą, Jerzym i Edwardem, mieszkała w Warszawie, przy ul. Grzybowskiej 29 m. 18. Ten adres już nie istnieje. W miejscu starej kamienicy dziś stoi nowoczesny drapacz chmur. W latach 2002-2009 Irena Kwiatkowska była mieszkanką warszawskiej dzielnicy Kabaty. O wybitnej artystce mówili koledzy po fachu: Aleksander Bardini, Edward Dziewoński, Wiesław Gołas, Jerzy Gruza, Adam Hanuszkiewicz, Gustaw Holoubek, dyrektor Teatru Polskiego Jarosław Kilian oraz bratanica, Krystyna Kwiatkowska-Jabłońska, a także studenci Akademii Teatralnej. Narratorem dokumentu jest Roman Dziewoński. Sama Irena Kwiatkowska opowiada o swojej rodzinie, zmarłym przedwcześnie mężu, prawniku Bolesławie Kielskim, o wojnie i okupacji, o pracy na scenie, rolach filmowych i występach w kabaretach "Szpak", "Dudek" oraz o tęsknotach za repertuarem klasycznym. Irena Kwiatkowska ukończyła PIST w Warszawie w 1935 roku. Początkowo grała role dramatyczne, ale wrodzona vis comica prowadziła ją w stronę soczystych postaci charakterystycznych. Po wojnie zaistniała jako wybitna artystka komediowa. Debiutowała na ekranie w 1945 roku, w krótkim filmie Antoniego Bohdziewicza "2 + 2 = 4". Dokument bogato ilustrowany archiwalnymi materiałami, fotografiami, fragmentami widowisk teatralnych i programów dla dzieci ("Babcia Róża i Gryzelka") oraz filmów: "Hallo, Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy", "Klub kawalerów", "Żołnierz królowej Madagaskaru" i seriali: "Czterdziestolatek", "Wojna domowa".